De Donkere Helft

Samhain. De nacht waarop de sluier tussen de werelden het dunst is. Waarop onze voorouders een extra bord op tafel zetten voor zij die er niet meer bij konden zijn. En je op straat de zonen van Oberon tegen het lijf liep.

Voor de Kelten ook het begin van de donkere helft van het jaar. Van het nieuwe jaar. Ze geloofden, voor zover ik het begrijp, dat alles in het donker begint. En dat vind ik wel mooi. Een leven begint in het donker van de baarmoeder. Een verhaal in de schaduw van een onontgonnen idee. Moed in het duister van de angst. En de nieuwe dag in het zwart van de nacht.

Ook vind ik, en dat mag natuurlijk geen verrassing zijn, dat er iets magisch zit in de spook- en bibberverhalen. Kleine angsten waarachter de grote zich verschuilen. Alsof weer even heel duidelijk is dat tussen de beschaafde, rationele mens van vandaag en de oermens van mythes, berenvellen en kampvuren eigenlijk geen verschil zit. En dat er diep in ieder van ons een oermens zit dat ZEKER weet dat dat geluid van net niet de hark was die door de wind omviel, maar de onrustige en moordlustige geest van Ome Theofiel. Onze donkere helft. En die is fascinerend.

Daarom presenteer ik u graag de Top 3 van mijn Je-had-erbij-moeten-zijn-zo-eng-momenten.

# 3 Het in stukken gehakte lichaam bij Mulka’s Cave

Zo’n drie uur rijden van Perth in Australië ligt een dorpje, zo klein en zo ver weg van alles, dat het eigenlijk geen naam zou mogen hebben. Toch heet het Hyden. De toeristische trekpleister van Hyden, Wave Rock, trekt zo’n zestien bezoekers per jaar. Maar als je nog een eindje door de verschroeiende zon verder de woestijn inloopt, vind je Mulka’s Cave. Waar de aarde je lijkt te verslinden. Mulka’s Cave heeft mooie, prehistorische muurschilderingen en een naargeestige legende.

Mulka

Mulka was een beer van een vent, maar zo scheel als een otter. Dat betekende dat hij niet mee op jacht mocht, omdat het speerwerpen hem niet zo goed afging. Dus besloot Mulka in de grot te gaan wonen en voortaan alleen nog maar kinderen te eten. Die handafdrukken op het steen, dat zijn de handen van Mulka, en ze zijn rood vanwege het bloed.

In de grot is het akelig genoeg, zelfs de vliegen durven er niet naar binnen, maar voor Camilla en voor mij kwam het engste moment toen we, na enige tijd manmoedig in de nabijheid van de geest van Mulka doorgebracht te hebben, weer naar onze auto liepen. Langs het pad naar de weg staan lage struiken, vrijwel bladerloos in de hitte. Ik weet niet wie van ons de zak het eerste zag, maar ik kan me wel nog goed herinneren dat we elkaar aankeken en zonder iets te zeggen tot dezelfde conclusie kwamen. Daar, zo’n twintig meter de bush in, lag een lijk. Weliswaar verborgen in een vuilniszak, maar dat hield ons niet voor de gek. Ernaast lag theatraal een verloren schoen. De vliegen zwermden rond het plastic.

Zo’n vijf minuten hebben we stil naar het lijk staan kijken. Aan de grond genageld. Wanhopig de moed verzamelend om te gaan kijken hoe ver hij/zij al vergaan was. Natuurlijk bleek het achteraf om vuilnis te gaan. Maar dat moment waarop ik zeker wist dat er een in stukken gehakt persoon voor me lag, dat er geen andere mogelijkheid was, dat vergeet ik nooit. Kippenvel tot achter mijn oren.

2 # De laatste trein naar Transylvanië

Je bent met vrienden in Tsjechië, een lang weekend in Praag,  het is zomer en het weer is geweldig. Je hebt gisteravond net iets te veel gedronken en je besluit om vandaag even Praag uit te gaan om ook iets buiten de stad te zien. In het treinstation valt bij een van jullie het oog op een plaatsnaam en meteen weet je waar jullie naartoe gaan.  Want hoe volwassen je ook bent, ergens blijf je twaalf. En dan is Kutna Hora onweerstaanbaar grappig.

sedlecBovendien heeft het een monumentale kerk. Nee, echt! Wisten wij ook eerst niet, tot we de trein uitstapten, en plots tegen een paar honderd schedels aankeken. Het Ossuarium van Sedlec is namelijk gemaakt van de botten van slachtoffers van de builenpest. De Zwarte Dood! Verrassing!

Onder de indruk van het morbide kunstwerk besloten we op de markt van het dorp een drankje te nuttigen. Dat werden er al snel vier. En daarna acht. Toen ging de zon onder en moesten we ons haasten om laatste trein terug naar Praag te halen. Gelukkig wisten we die netjes op tijd te halen.

Even later kregen we bezoek van de conducteur. Dat ging ongeveer zo.

Hij: Lístky, prosím.

Wij: Errmmm yeah…. Nah…. I seem haha to have frogotten how to speak Tsech. I like your uniform, misterrrrrrrr.

Hij: Tickets.

Wij: Yup, all right… no problem. Here they are. Whoops wait, I’ll pick them up. There you go.

Hij: No Prague.

Wij: No, we are going back there, yes! Hahaha.

Hij: This train; no Prague.

Wij: hahah… back to Pra…. What?

Hij: No Prague. You get off.

Op dit moment vertraagde de trein. De conducteur greep ons hardhandig met zijn blik. We vroegen hem hoe we in godensnaam dan thuis moesten komen. Hij schudde zijn hoofd en riep.

Hij: YOU OUT NOW!

Het volgende moment stonden we op een pikdonker perron. Ik liep naar het stationnetje toe. Het leek te klein om echt te zijn, en dat was ook zo. Ik opende de deur en keek een verlaten grasveld in. Het was enkel een façade. Op een rottend hout bord stond dat er nog één allerlaatste trein richting Praag langs zou komen. Ondertussen moesten we wachten.

Er stond een lantaarnpaal die alles in een vergeeld, oud licht dompelde en die lange schaduwen (die je leken te volgen) wierp. Elke paar minuten gingen de slagbomen van de overgang dicht voor een spooktrein (waarschijnlijk vol met pestdoden) en dan sloeg er een bel met het onregelmatige ritme van een doodsklok uit gotisch horrorverhaal.

We hebben er stilzwijgend staan wachten tot of ook die laatste lantaarnpaal uit zou gaan en de lokale vampierenclub ons zou verslinden of de trein zou komen. Gelukkig doet rijden ze in Tsjechië niet met de Fyra.

# 1 Het bos van Fougères

Ik zie je al denken: hallo Arnout, wat is er nou zo eng aan een bos in Bretagne? En waarom ben je niet naar het kasteel geweest terwijl je er toch was? Nou het zit zo.

Camilla en ik waren op onze eerste vakantie samen. We reden in een oude, trouwe volvo 240GL door het Franse landschap en besloten om gezellig met z’n tweetjes ’s avonds wat te gaan eten in het bos van Fougères.  Meer bepaald bij de menhirs; het Pad der Druïden.

druidsIets later dan verwacht, bij het vallen van de avond reden we Fougères binnen. Namen de afslag van de grote weg, een kleinere straat het bos in, en daarna een pad waar de auto nauwelijks op paste. Niets aan de hand, toch. Alhoewel… Van het moment dat we de eerste bomen voorbij reden, tot we in de schemer eindelijk bij de stenen halt hielden, zagen we  geen andere levende ziel.

Bij het Pad is niets. Geen bord met vrolijke uitlegtekeningen, geen parking met een Frans gezin met jengelende kinderen, alleen maar bomen en bos en stilte. Meestal vult een woud zich met allerlei geluiden: vogels, ruisende bladeren, kruipbeesten, auto’s in de verte. Hier was het stil. En ik kan je vertellen dat er weinig dingen zo eng zijn als volkomen stilte. We stapten uit en besloten meteen er niet te eten.

Omdat we geen watjes zijn (haha!), hebben we het Pad tot het einde toe gevolgd. Maar we konden niets tegen elkaar zeggen en ik was maar al wat blij om terug te keren. Alsof we fysiek weggeduwd werden. Ga weg! Je bent hier niet welkom!

Op het moment dat we in de auto stapte sprongen er uit het struikgewas aan weerszijde van de wagen twee enorme raven. De beeste schreeuwden luid naar ons en vlogen weg. Misschien heb ik in volslagen paniek teruggegild, dat weet ik niet meer. Ik herinner me wel de dollemansrit naar het grootste, meest verlichte pompstation dat we maar konden vinden.

Daar onder fel TL en met kalmerende muzak in de oren, hebben we eindelijk pas wat achter de kiezen gekregen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s