Duitsland, je wegen zijn rot.

Daar lig je dan zelfvoldaan en uitgestrekt in het midden van het Europese bed. Land van orde en regelmaat. En snelwegen. Waar je nog zo hard mag als je karretje kan en je zò van de ene naar de andere plek reist. Of dat dacht ik toch.

Maar het is helemaal niet waar. Duitsland, je wegen zijn rot. De 650 kilometer over jouw betonnen aders waren de meest vervelende van de hele reis naar Griekenland.

Natuurlijk het klopt dat de gaten in het wegdek daar met een eigen echo komen, maar de jouwe zijn niet veel kleiner. En dat terwijl je zo placht te pronken met je wegennetwerk. Het klopt dat de auto’s daar vaak met rafelende eindjes touw en schietgebedjes aan elkaar zitten. En dat als het aan hun uitlaat ligt, er nooit meer een nieuwe paus komt.

Greece 245
Hier passen vast vier auto’s naast elkaar

Maar weet je wat; ik ben er in drie weken niet van m’n fiets gereden. Men hield rekening met die dikke toerist op die gekke tweewieler en bedankte me als ik plaats maakte. En natuurlijk lijkt het eng als je vier wagens breed over een tweebaansweg dendert, maar omdat iedereen rekening met elkaar houdt – de met watermeloenen overladen, op steenkolen tuffende, antieke vrachtwagen wat op de vluchtstrook – ging het wel.

Nee Duitsland, dan vond ik jouw banen een stuk vervelender. De asfalt-jungle waar het recht van de sterkste geldt. Waar een BMW en een Mercedes aan 180 kilometer per uur voorbijrazen. Altijd gevolgd door een audi die nòg harder kan… en dan rechts gaat inhalen. Waar remmen een teken van zwakte en ruimte voor iemand laten haast een doodvonnis is. Waar wij niet met z’n allen de weg gebruiken, maar de anderen in jouw weg rijden.

Niet met 80 over een slingerende weg in de blakende zon langs een azuurblauwe zee, maar met 200 over een verbazend slecht wegdek naar de volgende file (Duitsland, wat heb je die veel) of de volgende verlaten strook wegwerkzaamheden (gemiddeld genomen 5 kilometer verderop).

Laat mij in het leven dan maar half over de vluchtstrook de kuilen omzeilen, me niet te druk maken en gewoon een bedankje geven als weer iemand ruimte voor me maakt. Want als ik toch over rotte wegen moet, liever met een glimlach dan met een woest kloppende ader op m’n voorhoofd.

Dat is voor iedereen prettiger.

Kalispera!Greece-1-7

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s