Echo van mijn voorouders

‘Emrys. Zijn naam is Emrys.’

De verpleegster gaf me mijn pasgeboren zoon en knikte. Ze droeg nog een groen kapje voor haar mond, dus ik kon niet zien of ze ook echt lachte, maar haar ogen straalden wel.

‘Mooie naam,’ zei ze.

Ik weet niet of het beleefdheid was. Of uitmaakt of je Jan, Abder of Pepijn zegt. En eerlijk gezegd; ik hoorde het nauwelijks. Vol verwondering keek ik naar het mirakel, oh zo klein, dat ik in mij armen hield.

Als aanstaande vader kun je weinig meer doen dan wachten. In de ontwikkeling van je kind, ben je niet meer dan een factor die de omgeving zo aangenaam mogelijk probeert te maken. De moeder doet al het harde werk. In vadersboeken lees je dat je niet moet verwachten meteen een band met je kind te voelen. Zoiets moet groeien. Dat is geruststellend om te horen. Op dat moment wordt je al genoeg geplaagd door onzekerheid. Ik althans wel. Ik zag mezelf al in een reclamespot, waarin keihard het vakje ‘ongeschikt’ werd aangekruisd. Dat gevoel van totale onbekwaamheid duurde tot het moment dat de verpleegster met het groene mondkapje me voorzichtig Emrys in de armen legde, als was hij van porcelein.

Plots was alles in mijn leven anders. Misschien niet altijd beter, veel wel, maar onbetwistbaar anders. Emrys lag op mijn arm. Als hij zijn kleine, roze voetjes in mijn hand plantte, reikte hij nog niet tot aan mijn elleboog. Hij had zijn ogen open en keek naar me. Ik weet dat het zicht van baby’s ongeveer op hetzelfde peil zit als dat van een mol met een zonnebril, maar dat deed er niet toe. Hij keek naar me, en alle angst over het wegblijven van een band was meteen verdwenen. Ik had nooit beseft dat het mogelijk was om zo plots zo onvoorwaardelijk veel van iemand te houden. Een gevoel dat ik pas echt begreep toen ik het ervoer.

Niet alleen veranderde ik in  het stereotype van de trotse vader, ik realiseerde me ook, met tastbare helderheid, dat mijn vader ooit zo met mij in zijn handen gestaan had. En zijn vader voor hem. En zo verder tot het nadenken erover je hoofd pijn doet. Rationeel weet je wel dat er mensen voor je kwamen, maar om het daadwerkelijk te beseffen, om het tot in je botten te voelen, was magisch. Ik wist nu hoe ieder van hen zich ooit voelde en wist mezelf een plek in een eindeloze schakel. Dat klinkt misschien wat esoterisch. Soit, so be it. Je had erbij.. of nee beter nog, je had op dat moment mij moeten zijn.

Ooit vertelde mijn grootmoeder, een groot liefhebber van verhalen uit de tijd van Napoleon, dat één van mijn voorouders, een vroege Brokking, samen met de kleine keizer en zijn grote leger Rusland ingetrokken was. Geteisterd door de winter en kozakken, viel het Franse leger op de terugweg van Moskou uit elkaar. Slechts weinigen die vertrokken, zagen ooit hun huis en haard weer. Mijn voorouder was één van de gelukkigen.

Dit voorjaar moest ik aan hem denken. Ik wilde meer weten over de man, over zijn tijd en wat hij in Rusland had meegemaakt. Daarom kocht ik ‘1812: Napoleon’s Fatal March on Moscow‘ van Adam Zamoyski. Tegelijkertijd één van de meest pakkende en schokkende historische verslagen die ik ooit gelezen heb (4 ludwigs). Als het najaar vordert krijgen zowel het Franse als het Russische leger de ene gruwel na de andere te verteren. Borodino, Berezina en altijd weer die moordende kou. Telkens het lijkt dat men het ergste achter de rug heeft, bleek de geschiedenis nog medogenlozer. Napoleon verloor meer dan 400.000 man van zijn 600.000 tellende leger. En toch is het haast een mirakel dat er nog soldaten terugkeerden.

Ik weet niet in welk regiment mijn voorouder vocht, dat is iets wat ik graag nog een keer zou willen achterhalen. Ongeacht waar in de voortschuifelende kolonne hij ook liep, ik heb veel ontzag voor zijn doorzettingsvermogen. Hij heeft ongetwijfeld erg geleden, en ik ben blij dat hij het toch gehaald heeft. Zonder hem was ik er niet geweest, had ik nu niet hier mijn zoontje in mij armen gehouden. Met nieuw begrip en respect voor hen die voor mij kwamen (en zij die na mij kunnen komen).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s