Een schilder van mijn ziel

Iedereen kent artiesten die het canvas van hun persoonlijkheid mee kleuren. Voor mij is Herman van Veen een van de belangrijkste. Als kleine koter luisterde ik al naar zijn langspeelplaten van mijn vader. Ik vond het geweldig. En toen ik eenmaal begon te begrijpen wat hij zong alleen nog maar meer. Nu nog altijd voelt het alsof ik mijn ziel kan baden in zijn stem.

Ik heb Herman ooit ontmoet na een show. Toen ik zestien werd of achttien. In de artiestenruimte van het theater van Turnhout schudden mijn zus en ik Herman en Edith Leerkens de hand en vroegen hen om een handtekening. Dat kregen we, maar het gesprek dat volgde, zal me altijd meer waard blijven. Het was de verjaardag van het overlijden van Wim Sonneveld en daar zat Herman mee. Hij vertelde dat hij het moeilijk vond om waarde in zijn eigen werk te zien. Hij genas geen ziektes, voorkwam geen oorlogen, zong enkel liedjes. Vluchtige wijsjes die vervliegen in de wind. Ik wilde hem vertellen dat de wonden die hij genas misschien niet bloedden, maar daarom niet minder pijnlijk waren. Dat ik, en met mij ongetwijfeld veel anderen, zoveel over het leven van hem leerde. Ik wou hem zeggen dat hij zichzelf tekort deed, dat hij wel zeker waarde had. Maar ik was jong en verlegen en hield mijn mond. Het was een verbluffend openhartige ontmoeting en ik hoop dat hij ooit beseft wat hij voor iemand zoals ik betekent. Dat heeft hij wel verdiend.

Er zijn momenten die altijd met bepaalde personen, plaatsen of dingen verbonden zullen zijn. De stem van Herman van Veen zal me bijvoorbeeld ook altijd even doen denken aan een autorit vanuit het Noord-Hollandse Twisk terug naar Brasschaat. Ik was net achttien, had net mijn rijbewijs en was met een vriendin naar Wibi Soerjadi geweest. Die gaf een adembenemend huisconcert voor ons en een tiental anderen. Het derde pianoconcert van Rachmaninov, samen met zijn broer Ardjoena. Ja, ik was verliefd, maar ze had iemand anders en dat respecteerde ik in stilte. Toch denk ik dat we tijdens die rit, gesprekken gevoerd hebben die ze met hem niet had. Zo’n twee en een half uur lang was de wereld niet groter dan de oude volvo 242 die ik van mijn grootouders had gekocht. De stem van Herman van Veen legde vanuit de casettespeler de rode loper uit voor onze gedachten. Niet eerder had ik met iemand zo veilig en openhartig mijn naakte angsten en dromen kunnen delen. Helaas is onze vriendschap sindsdien een slachtoffer geworden van mijn depressie, maar dat is een ander verhaal. Voor die autorit alleen al ben ik Herman dankbaar. Zondag zal ik, samen met Camilla, weer van hem genieten. Een heerlijk warm bad voor onze ziel. Dat doet goed zo op z’n tijd.

-Arnout-

Advertenties

Een gedachte over “Een schilder van mijn ziel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s